De stilte als inspiratiebron

Monique Jansse  –  vormgevend aan de programmering en de organisatie van de retreats op De Hoorneboeg –  vertelt over Tijn Touber die haar al jarenlang inspireert op haar weg van persoonlijke groei. ‘Hij leert me mijn eigen patronen waar te nemen, stil te worden van binnen en te horen wat het leven van me wil’. En hij beschrijft het ook nog eens erg mooi: ‘Je roeping praat niet, die fluistert.’ 

'Onze mind is als een gouden kooi'

‘Een van mijn grootste inspiratiebronnen is Tijn Touber. Omdat hij me de kracht van de stilte heeft leren ervaren en waarderen. En omdat hij een van de weinige spirituele leraren is, die de wijsheden met een flinke dosis humor kan brengen. Al tien jaar werk ik met hem samen en organiseren we verschillende stilteretreats. Met de komst van De Hoorneboeg was hij een van de eersten die ik vroeg om bij ons de stilteretreats te komen verzorgen. Dus dat doet hij nu, samen met zijn vrouw Binkie; dagen, weekenden en midweken. En wie zich daaraan overgeeft en de stilte eenmaal heeft ervaren zal er altijd naartoe terug willen keren.’

Tijn beschrijft het op een geweldige manier: ‘Onze mind is als een gouden kooi, en we poetsen deze lekker fraai op, we hangen hier een schilderijtje van Eckhart Tolle, doen daar even een cursusje mindfulness, maar ondertussen blijf je in die gouden kooi zitten. Dus wanneer breek je er echt uit? Ga je echte vrijheid van binnenuit ervaren? Dat lukt pas als je leert waarnemen, je eigen patronen gaat herkennen. En alleen als je echt stil wordt van binnen, hoor je wat het leven van je wilt. Want je roeping praat niet, die fluistert.’

Een retreat in stilte

De eerste keer dat ik een stilteretreat deed, voelde ik het ongemak van het opeens niet meer praten met elkaar. Heel vreemd als opeens normale sociale omgangsvormen als een blik, een woord, een gebaar wegvallen en je volledig naar binnengaat. Tijn vertelde hierover: ‘Er was eens een groep vrienden die besloot dat ze tijdens hun vakantie iedere dag iets niet mochten. Een dag niet eten, een dag niet drinken, een dag niet vrijen, enzovoort. Maar de enige dag waarbij ze het niet volhielden was de dag niet praten.’ Dus ja, het is even wennen, dat zeker, maar er komt een moment dat je je eraan over kunt geven en dan ontstaat er opeens een zee van ruimte voor observatie en in het moment zijn.

Neem bijvoorbeeld eten. Hoe vaak eten we niet gedachteloos en zijn we ons eigenlijk niet bewust van hoe iets nou echt smaakte. Tijdens de stilteretreats wordt altijd verschrikkelijk lekker gekookt en als je dan in stilte eet, dan opeens proef je de smaken, ja zelfs de liefde van de kok, die in dit eten is gestopt. Of als je een stiltewandeling maakt met elkaar. Ook dan is het zo bevrijdend als je niet hoeft te praten of iets in de natuur hoeft te benoemen. Je bent gewoon met de natuur, je observeert, zet je zintuigen wagenwijd open. Een totaal andere beleving.

En zo’n stilteretreat is natuurlijk eindig, dus dan is de grote vraag: hoe hou je deze stilte vast in je eigen leven? Ook daar roep ik regelmatig de hulp van Tijn in. Ik start mijn dag met een (begeleide) meditatie om weer in contact te komen met dat stille punt in mezelf. ‘Het oog van de orkaan’ zoals Tijn het zelf noemt. Daar waar het stil is en de antwoorden verscholen liggen. Dit helpt me de hectiek van alledag aan te kunnen en beter ‘afgestemd’ de dag in te gaan. Iets wat ik echt iedereen kan aanraden. Net als een stilteretreat. Het zal je verbazen hoe fijn het daar is en je het deurtje van je gouden kooitje in elk geval al op een kier kunt zetten…

Today I’m flying low and I’m not saying a word.
I’m letting all the voodoos of ambition sleep.

The world goes on as it must,
the bees in the garden rumbling a little,
the fish leaping, the gnats getting eaten.
And so forth.

But I’m taking the day off.
Quiet as a feather.
I hardly move though really I’m traveling
a terrific distance.

Stillness. One of the doors
into the temple.

Mary Oliver, A thousand mornings